زبانها؛ گویش ها و لهجه های نواحی و اقوام ایران زمین حامل فرهنگ و اندیشه چندین هزار ساله ایرانیان است و ایرانیان هر آنچه را اندیشیده و تجربه کرده اند در قالب آواها و واژگان و اصطلاحات و ترکیبات زبانی نسل به نسل و سینه به سینه به آیندگان انتقال داده اند. از جمله لهجه های غنی ایرانی، لهجه خودمان؛ یعنی لهجه علی آبادی است که من هر وقت که به ظرفیت های وسیع آن فکر میکنم شگفت زده می شوم و افسوس می خورم که چرا این لهجه ی وسیع و پر ظرفیت در حال فراموشی است. به عنوان مثال به مصدر "کندن " توجه کنید. این مصدر در وهله اول به تنهایی حاوی سه معناست. کندن در معنای گَزیدن و گزیده شدن؛ وقتی می گوییم فلانی رو بِن

منطقه شکار ممنوع کوه سیاه و جنگل بناب جزیی از منابع طبیعی شهرستان پاسارگاد است؛ اما اداره منابع طبیعی این قسمت را فراموش کرده و حتی یک بار هم گزارشی از سرکشی به این منطقه را نمی بینیم. حتما باید خدای ناکرده این قسمت از منابع طبیعی شهرستان مان هم گرفتار آتش سوزی شود تا به فکر سرکشی بیفتیم؟ آیا به حکم عقل،علاج واقعه را پیش از وقوع نباید کرد؟ بهره برداری دامداران از جنگل بناب و کوه سیاه خیلی شدید و بیش از حد طاقت این منطقه است. خاکش به تاراج رفته توسط دامداران و نقطه ای از این قسمت نیست که جای سم گوسفند دیده نشود. این منطقه بین پاسارگاد و ارسنجان مشترک است و به هیچ وجه این میزان تخریب که در قس